07.
06.
05.
04.
03.
02.
01
Contact
Projects
Forever Tranfsormer ‘25
Goot Couture ‘25
La Classette ‘25
Door Het Geluid NYE 24/25
DJ Glove ‘24
Goot Couture ‘24
Oops-I-Slashed-The-Sriracha-Tee ‘24
Blog K&E Vincent van Gorkom (3023953)
07.
06.
05.
04.
03.
02.
01
Contact
Projects
Forever Tranfsormer ‘25
Goot Couture ‘25
La Classette ‘25
Door Het Geluid NYE 24/25
DJ Glove ‘24
Goot Couture ‘24
Oops-I-Slashed-The-Sriracha-Tee ‘24
Blog K&E Vincent van Gorkom (3023953)
Welkom op mijn blog Werkveldverkenning Events! Ik ben Vincent van Gorkom (30239553) en in deze blog neem ik je mee op ontdekkingsreis door het eventwerkveld. Gedurende 2025 en januari 2026 deel ik vier posts vol ervaringen, inzichten en verhalen over thema’s en organisaties die voor mij belangrijk zijn. Duik mee en veel plezier met lezen!
Ik heb een meeloopdag gedaan bij Het Nieuwe Instituut in Rotterdam. Het Nieuwe Instituut is het nationale museum en kenniscentrum voor architectuur, design en digitale cultuur, waar tentoonstellingen, onderzoek en evenementen samenkomen om nieuwe ideeën en maatschappelijke vraagstukken te verkennen. Het instituut vormt een proeftuin voor ontwerpdenken en creatieve samenwerking en huisvest onder meer de Rijkscollectie Nederlandse Architectuur en Stedenbouw (Nieuwe Instituut, z.d.).
Ik kom zelf regelmatig als bezoeker bij Het Nieuwe Instituut. Op donderdagen organiseren ze evenementen rondom architectuur, design en digitale cultuur. De evenementen zijn niet altijd grootschalig, maar kwalitatief altijd goed. Je merkt als bezoeker dat er goed is nagedacht over de inhoud en hoe deze het beste tot zijn recht komt. Ik was benieuwd hoe het er achter de schermen op de productieafdeling aan toe gaat en kon via Fee van Gils, Event Producer, een dag meelopen. Aan de hand van vijf foto’s beschrijf ik mijn dag.
Toen ik aan Fee vroeg of ik een dag mee kon lopen, stelde ze meteen 22 januari voor, omdat er die dag twee grote evenementen waren bij Het Nieuwe Instituut.
Het eerste event was MONO Japan, een jaarlijkse Japanse craft- en designbeurs in Rotterdam waar ambachtslieden en ontwerpers hun werk tonen (MONO JAPAN Fair, z.d.).
Het tweede event was Common Ground, een project van Het Nieuwe Instituut voor het Nederlandse paviljoen op World Expo 2025 in Osaka, dat samenwerking tussen Nederlandse en Japanse makers laat zien en gedeelde oplossingen voor wereldwijde uitdagingen verkent (Nieuwe Instituut Presents Activating Common Ground | Nieuwe Instituut, z.d.).
Ik begon de dag met een rondleiding door het gebouw. Het meest indrukwekkende vond ik het uitzicht vanaf de 6e verdieping over de hele stad.
Na een kort voorstelrondje begonnen we met de opbouw. Speciaal voor het evenement was er een lichtinstallatie met dansperformance van Niek VanOosterweyck uit België, waarbij ik hem hielp met de opbouw.
Daarna volgde een briefing met alle teams voor die avond. Het Nieuwe Instituut is een grote organisatie en je merkt dat alle taken en verantwoordelijkheden netjes onderverdeeld zijn per afdeling. Zo werkt Fee bij de afdeling productie, maar er zijn ook hospitality, faciliteiten, techniek, marketing en communicatie, allemaal betrokken bij het evenement. De teamleider nam voor de laatste keer het draaiboek door.
Beide evenementen zouden worden bijgewoond door de ambassadeur van Japan, wat extra aandacht en precisie vereiste. Tot in de kleinste details werd besproken hoe het ontvangst van de ambassadeur zou verlopen.
Na de meeting gingen we lunchen en daarna startten we met de opbouw. Het viel me op hoeveel werk het was, maar omdat Het Nieuwe Instituut over veel eigen techniek en materialen beschikt, kwamen er weinig externe partijen aan te pas.
Toen de opbouw klaar was, startten de evenementen. Voor de bezoekers werd sake ingeschonken en, in lijn met de Japanse traditie om cadeaus te geven, lagen er gratis boeken klaar van het project Common Ground dat op de World Expo in Osaka te zien was.
Na een prachtige zonsondergang begon de presentatie in het auditorium. Het evenement was strak georganiseerd en daardoor was er tijdens het event voor ons als producenten weinig te doen; alles liep op rolletjes.
Na de afbouw sloten we de dag af met een biertje in Het Nieuwe Café. Het was een leuke dag: misschien niet superveel nieuws geleerd, maar wel een compleet andere wereld gezien. Normaal staat productie voor mij gelijk aan rennen, stress en last-minute beslissingen, maar hier zag ik dat het ook anders kan. Bij Het Nieuwe Instituut verloopt alles relaxed, strak georganiseerd en efficiënt een verademing om te zien.
Als freelance producer in de evenementen- en filmwereld ben ik inmiddels gewend aan de hectiek en druk die bij elk project komt kijken. Daarom was het extra interessant om mee te maken hoe het er bij een grote organisatie aan toegaat. Misschien ruil ik op een dag mijn hectische freelanceleven in voor een baan in zo’n omgeving, waar rust en stabiliteit meer centraal staan.
TRENDS
Omdat ik zelf graag naar festivals ga en veel te maken heb met de doelgroep die deze festivals bezoekt, heb ik ervoor gekozen om drie trends te analyseren die momenteel spelen in het festivallandschap. Voor elke trend heb ik deskresearch uitgevoerd om een goed onderbouwd beeld te krijgen.
1. Waarom festivals in Nederland het moeilijk hebben:
De voorspoed van het Nederlandse festivallandschap lijkt de laatste jaren een beetje te zijn vervaagd. Was er ooit een periode waarin elk voorjaar de line‑ups, tickets en campings al weken van tevoren uitverkocht waren, nu zie je dat steeds méér festivals verdwijnen of zelfs helemaal geannuleerd worden. Dit is geen tijdelijk fenomeen meer het lijkt een structurele trend te worden (VNPF, 2025).Onderzoeken van brancheorganisatie VVEM en onderzoeksbureau Respons laten zien dat het aantal festivals dat plaatsvond in 2024 lager was dan in het jaar ervoor, en dat die neerwaartse beweging zich in 2025 voortzet. Het totaal aantal festivals daalde opnieuw, vooral in muzieksegmenten zoals EDM (dance), waar het aantal evenementen met bijna 11 % kromp (Popcoalitie, 2025). Daarnaast meldt de Monitor Festivals & Concerten duidelijke cijfers: in 2024 vonden 1.225 festivals plaats, tegenover 1.252 in 2023, een lichte maar betekenisvolle daling (Hard News, 2025).
Wat daarbij opvalt, is dat dit niet alleen kleine lokale feesten treft, maar ook grote, bekende festivals. NRC schreef over festivals als The Rock Circus, Supercharged en Indian Summer die in 2025 niet doorgingen, waarbij stijgende kosten en tegenvallende ticketverkopen de belangrijkste redenen waren (VNPF, 2025). RTL Z maakte duidelijk dat organisatorische kosten denk aan personeel, veiligheidsmaatregelen en ingewikkelde regels — flink zijn gestegen, waardoor het lastig blijft om financieel rond te komen zonder compromissen te sluiten (RTL Z, 2025).
De dynamiek rondom ticketkopers speelt hier ook een rol. Veel bezoekers wachten langer met kopen en vergelijken prijzen online, wat het lastig maakt voor organisatoren om hun inkomsten vóór het seizoen te garanderen (Hard News, 2025). Dit alles vormt een vicieuze cirkel: minder zekerheid over inkomsten betekent meer risico voor de organisatoren en soms een definitieve beslissing om een festival te schrappen (DutchNews, 2025).
Toch zijn er ook lichtpuntjes: sommige organisatoren kijken hoopvol naar 2026, en de concertmarkt groeit weer, wat laat zien dat er nog energie en publiek is voor live-beleving, als de randvoorwaarden maar verbeteren (Popcoalitie, 2025).
2. Publieksgedrag verandert:
Het publiek dat naar festivals en live‑events komt, verandert snel en deze verandering heeft ingrijpende gevolgen voor organisatoren, programmeurs en de economie achter cultuurproducties. Het gaat niet alleen om hoeveel kaartjes er verkocht worden, maar om hóe, waarom en wanneer bezoekers beslissen om te gaan (TicketSwap & ADE, 2025).Een van de meest opvallende verschuivingen is de rol van sociale media bij eventontdekking en beslissing. Uit recent onderzoek blijkt dat een groot deel van generatie Z (geboren rond 1997‑2012) evenementen het eerst ziet via platforms zoals Instagram en TikTok. Voor deze generatie is een event niet alleen muziek of line‑up het is een sociale experience waar vrienden, visuals en vibes centraal staan (TicketSwap & ADE, 2025). Dat betekent dat organisatoren zich steeds meer moeten richten op content die deelbaar, visueel aantrekkelijk en emotioneel relevant is, anders raakt hun event buiten beeld.
Daarnaast verandert ook het ticketgedrag zelf. Waar ticketverkopen vroeger meestal al vroeg in het seizoen plaatsvonden, zien organisatoren nu dat veel mensen bewust wachten met kopen vaak tot vrienden bevestigd hebben dat zij meegaan of totdat er data over line‑ups en promoties beschikbaar zijn (Hard News, 2025). Dit zorgt voor financiële onzekerheid en druk op de cashflow bij festivals, want pas vlak voor het evenement zijn bezoekers bereid om te betalen.
Ook zien we een duidelijke verandering in demografie van festivalpubliek: het gemiddelde festivalpubliek wordt ouder, terwijl jongere bezoekers vooral nog te vinden zijn bij clubavonden of kleinere evenementen (Events.nl, 2024). Deze verschuiving heeft waarschijnlijk te maken met stijgende ticketprijzen en hogere kosten van meerdaagse festivals, waardoor festivals minder toegankelijk worden voor prijsgevoelige jongere bezoekers (Events.nl, 2024).
In essentie vraagt het publiek vandaag om méér dan alleen line‑ups: ze willen beleving, sociale verbondenheid en nieuwsgierigheid. Wie daarop inspeelt door storytelling, sociale media‑strategie en ervaring centraal te stellen heeft een grotere kans om relevant te blijven in het snel veranderende evenementenlandschap.
3. Festivalproductie anno 2025
Organiseren van een festival of groot evenement in Nederland klinkt voor veel bezoekers nog steeds als pure magie muziek, ontmoetingen en herinneringen die een leven lang meegaan. Achter de schermen ziet dat er echter heel anders uit. De productiekosten lopen op, personeel is moeilijk te vinden en vasthouden, en de combinatie van vergunningseisen en lokale regelgeving maakt het plannen van een event steeds ingewikkelder. De kosten voor producties explosief gestegen. Organisatoren moeten steeds meer betalen voor personeel, techniek, podia en veiligheid. Zo melden brancheverenigingen dat technici en crewleden het dubbele kunnen vragen van wat ze een paar jaar geleden deden, terwijl subsidies en ondersteunende budgetten niet in dezelfde mate meegroeien (NOS, 2025). Hierdoor komt de financiële marge van festivals onder druk te staan, waardoor nauwelijks ruimte overblijft voor innovatie of risico’s.
Parallel hieraan staan veel evenementen voor een groot personeelstekort. De krapte op de arbeidsmarkt raakt ook de culturele sector: technische experts, beveiligers en logistiek personeel zijn vaak moeilijk te vinden of vertrekken naar beter betaalde sectoren. Dit maakt het harder om evenementen goed voorbereid uit te voeren (Culture Monitor, 2024). Organisatoren moeten creatief zijn met arbeidsvoorwaarden of automatiseren waar mogelijk, maar dat vraagt weer extra investeringen.
Daarnaast kampen organisatoren met complexe en soms tegenstrijdige regels. Elke gemeente hanteert andere eisen voor vergunningen, crowd‑control, milieu en veiligheid. Dit maakt het aanvragen van vergunningen kostbaar en tijdrovend, met vaak weinig eenduidigheid tussen locaties (NL Times, 2025; NU.nl, 2025). Bijvoorbeeld: wat in de ene stad acceptabel is, kan elders een compleet andere set eisen vragen — een logistieke nachtmerrie voor eventplanners.
Samen vormen deze factoren een krachtige mix: productiekosten omhoog, personeel schaars en regels ingewikkeld een uitdaging die vraagt om innovatieve oplossingen, samenwerking met overheid en sectorbrede visie als de evenementencultuur wil blijven bloeien.
Festivals in Nederland hebben het niet makkelijk, met hogere kosten, strengere regels en bezoekers die steeds bewuster kiezen. Wie inspeelt op trends zoals social media, beleving en toegankelijkheid, kan het publiek wél blijven verrassen. Het is een uitdaging, maar ook een kans voor organisatoren om creatief te zijn en festivals weer toekomstproof te maken.
ORGANISATIES
Het werkveld waaruit ik drie relevante organisaties kies, is het werkveld events, met een focus op het nachtleven. Dit doe ik omdat ik als ondernemer actief ben in het nachtleven en hier veel affiniteit mee heb. Daarnaast zie ik mijzelf als ambassadeur van de nacht en wil ik elke kans grijpen om de nacht in een positief daglicht te zetten zo ook nu.
N8W8 R’dam
De eerste organisatie die ik op mijn blog wil uitlichten is N8W8 R’dam.N8W8 R’dam is een Rotterdamse organisatie (officieel een stichting) die zich inzet voor een bruisend, sociaal-inclusief en cultureel divers nachtleven in de stad. De organisatie fungeert als onafhankelijke nachtraad en opereert als gesprekspartner, verbinder, promotor en beleidsadviseur op het gebied van nachtleven en nachtcultuur in Rotterdam (N8W8 R’dam, 2026).
Ik kies ervoor om N8W8 uit te lichten omdat ik persoonlijk veel belang hecht aan het bestaan van deze organisatie. N8W8 is voortgekomen uit de demonstratie Opstaan voor de Nacht in 2019, georganiseerd door de latere oprichter Thys Boer. Zelf ben ik inmiddels al vijftien jaar actief in het nachtleven. Omdat de nacht lange tijd het ondergeschoven kindje was binnen de culturele sector — en zelfs niet als cultuur werd erkend — stond het jarenlang laag op de prioriteitenlijst van beleidsmakers.
Het gevolg hiervan was dat ik, samen met veel andere jongeren in Rotterdam, zag hoe de plekken waar we elkaar graag ontmoetten langzaam verdwenen. Er miste iets: ondernemers waren niet verenigd en vormden geen collectief tegenwicht tegen het gemeentelijk beleid, terwijl de gemeente het belang van een levendige nacht onvoldoende inzag en het nachtleven vooral associeerde met overlast. Met de oprichting van N8W8 bracht Thys Boer hier verandering in. De organisatie slaat een brug tussen politiek en ondernemers en creëert ruimte voor dialoog en wederzijds begrip.
Als iemand die meer ondernemend is ingesteld en houdt van vaart in alles wat ik doe, bewonder ik vooral het geduld van N8W8. Zij begrijpen hoe politieke processen werken en weten dat het vaak jaren duurt voordat er daadwerkelijk resultaat wordt geboekt. Inmiddels is N8W8 van grote waarde voor het Rotterdamse nachtleven. We kunnen niet meer zonder deze organisatie; met ieder jaar dat verstrijkt, worden zij waardevoller als verbindende kracht binnen de scene.
VibeLab
De tweede organisatie die ik wil uitlichten omdat ik deze relevant en belangrijk vind, is VibeLab. VibeLab helpt steden, instellingen, gemeenschappen en ondernemers beter te begrijpen hoe nachtleven werkt, welke waarde het heeft en hoe beleid en praktijk kunnen worden afgestemd op duurzame culturele groei. Dit doen ze met data-gedreven onderzoek en strategisch advies om de nachtelijke economie en het creatieve leven vóór, tijdens en ná het donker te versterken (VibeLab, z.d.).Ik vind VibeLab bijzonder omdat ze wereldwijd het belang van nachtcultuur in kaart brengen. Daarin zijn ze niet de eerste; er zijn genoeg mensen die dit al jaren benadrukken. Maar VibeLab toont het belang aan door gebruik te maken van data. Hierdoor wordt inzichtelijk voor gemeentes wat de waarde is van de nacht. Want naast overlast brengt een club economische, sociale en sociaal-culturele waarde met zich mee, en steden met een goed nachtleven hebben een aantrekkingskracht op jong creatief talent (Berg & Berg, 2021).
In mijn ogen is de nacht de basis van de bloei van een culturele sector in een stad. VibeLab werkt in opdracht van steden zoals New York, Toronto, Berlijn, Londen, Amsterdam en Rotterdam (Current Projects — VibeLab, z.d.).
De Veilige Nacht
De laatste organisatie die ik uit wil lichten, is De Veilige Nacht. Dit Rotterdams initiatief zet zich in voor een veiliger en inclusiever nachtleven in Rotterdam. Hun missie is het veiligheidsgevoel van bezoekers te vergroten en te werken aan een nacht waarin beleving en veiligheid hand in hand gaan (About Us, z.d.).De Veilige Nacht maakt het Rotterdamse nachtleven veilig én toegankelijk voor iedereen. Ze organiseren talks en evenementen waarin bezoekers, organisatoren en beleidsmakers samen praten over sociale veiligheid en inclusie. Op festivals en feesten zorgt hun Awareness Crew dat mensen zich gehoord en gesteund voelen en dat ongewenst gedrag wordt aangepakt voordat het uit de hand loopt.
Daarnaast hebben ze initiatieven zoals de Safe’R Spot, een plek waar bezoekers terechtkunnen als ze zich onveilig voelen of hulp nodig hebben tijdens het uitgaan. Met deze mix van bewustwording, praktische hulp en betrokkenheid zorgt De Veilige Nacht ervoor dat uitgaan niet alleen leuk, maar ook veilig blijft (Gemeente Rotterdam Persberichten, 2024).
Zelf zie ik De Veilige Nacht veel in het Rotterdamse nachtleven. Ik weet dat het mensen zijn die uit idealen handelen. Week in week uit maken ze zich vrijwillig, of voor een vrijwilligersvergoeding, hard voor een veilige Rotterdamse nacht en helpen ze bezoekers tot in de vroege uurtjes waar nodig.
Deze drie organisaties zijn van enorme waarde voor het nachtleven op lokaal, nationaal en internationaal niveau. Ik hoop nog vele jaren te kunnen genieten van de nacht en misschien op een dag, als clubeigenaar, mijn bijdrage te leveren aan deze prachtige cultuur.
Horst Arts and Music Festival | 1 tm 3 mei 2025, Vilvoorde , Belgie
De voorpret begon al maanden eerder, toen we onze tickets binnen hadden. Ik ging samen met een groep vrienden die ik ken van de HKU. We delen allemaal een liefde voor elektronische muziek, nightlife en festivals en voor de meesten van ons is dit inmiddels ook onderdeel van ons werk. Naast dansen, goede muziek luisteren en genieten van de kunstinstallaties, werd er veel gesproken over hoe Horst is georganiseerd. Met een biertje in de hand liepen we over het terrein en probeerden we te doorgronden hoe alles hier samenkomt.
Binnen “de scene” staat Horst bekend om zijn uitgesproken en inventieve stagedesigns. De organisatie achter het festival, Onkruid, is een multidisciplinair creatief bureau dat nauw samenwerkt met architecten, ontwerpers en kunstenaars. Dat zie je terug in elk detail: het festival voelt als één groot visueel geheel. Dit weekend heb ik me vooral gericht op de productie achter alles wat Horst maakt, los van de muziek.
Aan de hand van vijf foto’s neem ik je mee in wat mij is opgevallen.
De stages zijn indrukwekkend, maar juist de hoekjes op het terrein zijn het leukst om langs te lopen met de bril van een decorbouwer op. In een afgelegen straat tussen twee loodsen op het terrein is het ’s avonds zo donker dat je geen hand voor ogen ziet. Het heeft iets mysterieus, spannends en — om eerlijk te zijn — ook wel iets naargeestigs. Een dikke mist hangt tussen de twee gebouwen. Hoeveel rookmachines zouden ze hiervoor hebben gebruikt, vraag ik me af. Op zoek naar de bron van de rook stuit ik op een productiewonder dat ik voor de rest van mijn leven als organisator zal onthouden: de Rookworst.
2. Vallende lampen
In een hoge, donkere loods waar de DJ in het midden staat, omringd door zo’n 750 zwetende ravers, is de sfeer intiem, gefocust en uitbundig. Twee DJ’s draaien back-to-back een snoeiharde technoset op vinyl. Het licht hangt hoog in het plafond, waardoor de ruimte enorm aanvoelt. Het is alsof we staan te dansen in een kathedraal.
De front of house staat naast de DJ. Ik sta, lichtelijk gedrukt, tegen de L-vormige hekken, met net genoeg ruimte om te dansen, mijn neus bijna boven het paneel van de lichttechnicus. De muziek bouwt langzaam op en elke toon die wordt toegevoegd aan het ritme van de dreunende bas werkt toe naar een climax, voelbaar in de energie van de zaal.
Dan valt het licht en het geluid tegelijkertijd uit. Black-out… en voor een milliseconde denk ik dat de stroom is uitgevallen. Maar dan knalt er een bas door de subwoofers en vallen er lampen van het plafond. Ik zie ze vallen en schrik me dood, totdat ze een meter boven het publiek weer omhoog zwaaien. De lampen zwepen over het publiek terwijl ze knipperen. Het publiek is in extase.
Er zijn verschillende ingangen voor de verschillende soorten tickets. Dit is begrijpelijk, maar niet handig, omdat veel mensen hier pas later achter komen en dan vlak voor de entree van rij gaan wisselen.
Levensgrote paddenstoelen, tentdoek waarop de silhouetten van dansende mensen te zien zijn, laag hangende nevel met projecties erin… Horst zit ergens tussen een sprookje en een scène uit Fear and Loathing in Las Vegas (Thompson, 1971).
Als het echt donker is, zie ik aan de overkant van het terrein een enorme fabriekspijp die gemapped wordt met een beamer. Er wordt afgeteld… Nog 20 seconden te gaan. Dan verschijnt er een levensgrote, likkende mond op de fabriekspijp, zeker 50 meter hoog. Net als alle andere mensen pak ook ik mijn telefoon om dit vast te leggen, al stop ik ‘m daarna snel weer weg om verder te gaan met dansen.
5. De paddenstoel
Ik ben vaak naar Lowlands geweest en heb zelfs geholpen met de opbouw van de Zwarte Cross, maar persoonlijk gaat mijn voorkeur toch echt uit naar festivals die zich in plaats van het kolossale focussen op het kleine. Daardoor staan de namen op de billing misschien niet altijd groot in de markt, maar krijg je juist ‘local stars’ te zien die de show van hun leven spelen.De foto hieronder is van de kleinste stage op het terrein, gehost door Kiosk Radio, een online radioplatform uit Brussel. Op de foto is het nog rustig, maar in de loop van de dag stroomt deze kleine houten paddenstoel helemaal vol met dansende bezoekers.
De enige manier om de stage in te komen is door te bukken en onder de kap door te duiken. Als het zo rustig is, is dat overzichtelijk, maar als je ‘s nachts zo’n dampende paddenstoel vol dansende mensen binnenstapt, is dat een geweldige ervaring. Het is dit soort intieme momenten die Horst zo bijzonder maken.
Het lukt me eigenlijk niet meer om naar een festival te gaan zonder heel erg te letten op hoe de productie, het programma en het decor in elkaar steken, dat doe ik steeds vaker. Toch was het er vervolgens over schrijven, er even bewuster bij stilstaan en een foto maken, een hele leuke manier om kennis op te doen en te leren.
Uit Horst 2025 is een gedeeld album met mijn vrienden voortgekomen, genaamd “Productie Wonderen”. Hier delen we nu regelmatig foto’s van ingenieuze dingen die we tegenkomen in de hoekjes van festivals.
Op naar Horst 2026... Ik kan niet wachten!
BRONNEN
About us. (z.d.). https://www.deveiligenacht.nl/about-us
Berg, N., & Berg, N. (2021, 22 juli). De waarde van de kleine uurtjes. Atlas Research. https://atlasresearch.nl/de-waarde-van-de-kleine-uurtjes/?utm_source=chatgpt.com
Culture in 2024 - Culture Monitor. (2025, 16 april). Cultuurmonitor. https://www.cultuurmonitor.nl/en/cultuur-in-2024/?utm_source=chatgpt.com
current projects — Vibelab. (z.d.). Vibelab. https://vibe-lab.org/current-projects
Festivals staan onder druk en luiden alarmklok: “Geen bijzaak, maar essentieel”. (z.d.). https://www.headliner.nl/item/festivals-staan-onder-druk-en-luiden-alarmbel-geen-bijzaak-maar-essentieel-nunl-877700?utm_source=chatgpt.com
Festivals trekken oudere bezoekers, clubs behouden jong publiek | Events.nl. (z.d.). Evenement Organiseren. https://www.events.nl/nieuws/festivals-trekken-oudere-bezoekers-clubs-behouden-jong-publiek?utm_source=chatgpt.com
Gemeente Rotterdam Persberichten. (2024, 19 december). Safe’R Spot krijgt twee jaar verlenging in samenwerking met Stichting De Veilige Nacht - Gemeente Rotterdam Persberichten. https://persberichtenrotterdam.nl/persberichten/safer-spot-krijgt-twee-jaar-verlenging-in-samenwerking-met-stichting-de-veilige-nacht/?utm_source=chatgpt.com
Lakerveld, A., & Lakerveld, A. (2024, 18 mei). Festivals worstelen: “Je moet jezelf in deze markt echt onmisbaar maken”. NOS. https://nos.nl/artikel/2520896-festivals-worstelen-je-moet-jezelf-in-deze-markt-echt-onmisbaar-maken
Luud. (2026, 21 januari). VVEM: Meer bezoeken aan grote concerten en festivals in 2025, maar minder ‘dance’ en veel zorgen over kostenstijgingen — Popcoalitie. Popcoalitie. https://www.popcoalitie.nl/vvem-meer-bezoeken-aan-grote-concerten-en-festivals-in-2025-maar-minder-dance-en-veel-zorgen-over-kostenstijgingen/?utm_source=chatgpt.com
MONO JAPAN Fair. (z.d.). MONO JAPAN 2023. https://www.monojapan.nl/?utm_source=chatgpt.com
N8W8 R’DAM [N8W8 R’DAM]. (2026, 4 januari). N8W8 R’DAM. https://n8w8rdam.nl/. Geraadpleegd op 17 januari 2026, van https://n8w8rdam.nl/en/organisatie/?utm_source=chatgpt.com
New insights from TicketSwap reveal how Gen Z experiences live events differently from previous generations. (2025, 21 oktober). TicketSwap Newsroom. https://press.ticketswap.com/255538-new-insights-from-ticketswap-reveal-how-gen-z-experiences-live-events-differently-from-previous-generations/?utm_source=chatgpt.com
Nieuwe instituut. (z.d.). Nieuwe Instituut. https://nieuweinstituut.nl/pages/over-nieuwe-instituut?utm_source=chatgpt.com
Nieuwe Instituut presents Activating Common Ground | Nieuwe Instituut. (z.d.). Nieuwe Instituut. https://nieuweinstituut.nl/en/articles/activating-common-ground
Opvallend veel popfestivals gaan dit jaar niet door – wat is er aan de hand? - Vereniging Nederlandse Poppodia en -Festivals. (2025, 14 april). Vereniging Nederlandse Poppodia En -Festivals. https://vnpf.nl/nieuws/opvallend-veel-popfestivals-gaan-dit-jaar-niet-door-wat-is-er-aan-de-hand/?utm_source=chatgpt.com
Pascoe, R. (2025, 14 mei). Dozens of Dutch summer festivals cancelled as costs rise - DutchNews.nl. DutchNews.nl. https://www.dutchnews.nl/2025/05/dozens-of-dutch-summer-festivals-cancelled-as-costs-rise/?utm_source=chatgpt.com
Redactie Rotterdam. (2019, 15 april). Rotterdamse nachtleven krijgt nachtraad N8W8, na opstaan voor de nacht. 3voor12. Geraadpleegd op 17 januari 2026, van https://3voor12.vpro.nl/lokaal/rotterdam/artikelen/2020/Januari/Rotterdamse-nachtleven-krijgt-nachtraad-N8W8-R-dam-na-Opstaan-voor-de-Nacht.html
TicketSwap en ADE duiken in belevingswereld Gen Z. (z.d.). MarketingTribune. https://www.marketingtribune.nl/algemeen/nieuws/2025/10/ticketswap-en-ade-duiken-in-belevingswereld-gen-z/index.xml?utm_source=chatgpt.com
Times, N. (2025, 22 augustus). Dutch festival sector warns that rising costs and rules are threatening events. NL Times. https://nltimes.nl/2025/08/22/dutch-festival-sector-warns-rising-costs-rules-threatening-events?utm_source=chatgpt.com
Veel festivals in de problemen: “Te veel regels, te hoge kosten”. (2025, 22 augustus). RTL.nl. https://www.rtl.nl/nieuws/economie/artikel/5524531/festivals-dreigen-de-problemen-te-komen?utm_source=chatgpt.com
Versteegen, L., & Versteegen, L. (2025a, oktober 15). Dutch festival market under pressure: fewer visitors and rising costs. Hard News. https://hardnews.nl/en/dutch-festival-market-under-pressure-fewer-visitors-and-rising-costs/?utm_source=chatgpt.com
Versteegen, L., & Versteegen, L. (2025b, oktober 15). Nederlandse festivalmarkt onder druk: minder bezoekers en stijgende kosten. Hard News. https://hardnews.nl/nederlandse-festivalmarkt-onder-druk-minder-bezoekers-en-stijgende-kosten/?utm_source=chatgpt.com
Vibelab. (z.d.). Vibelab. Geraadpleegd op 19 januari 2026, van https://vibe-lab.org/#aboutus
Trappen
4 november 2025, Rotterdam
Het idee van de trap is simpel, oeroud zelfs. De eerste trappen stammen uit de prehistorie: inkepingen in hellingen, bedoeld om ergens te komen. Eigenlijk is er sindsdien niet zoveel veranderd. Alleen de vormen zijn mooier geworden, de materialen verfijnder. Door de eeuwen heen is de trap uitgegroeid tot een architectonisch meesterwerk, een samensmelting van nut en schoonheid.
Voor mij symboliseert de trap een spanningsboog in een gebouw. Het is de overgang, de belofte van een volgende dimensie. Een trap beklimmen zonder te weten wat er bovenaan wacht, dat zou misschien wel mijn nieuwe hobby kunnen worden. Hoe langer de trap, hoe beter. Hoe meer ruimte om me af te vragen wat de wereld daarboven voor mij in petto heeft.
Ik vlieg meestal een trap op. Iedereen thuis weet dat ík het ben als ik op zondag bij mijn moeder kom eten, het geluid van haastige stappen, van treden die worden overgeslagen.
Stiekem zegt mijn manier van traplopen veel over mijn persoonlijkheid. Ik hou van tempo, van uitdaging. Misschien heb ik mijn hele leven de trap zo benaderd, als een obstakel om te overwinnen, zo snel mogelijk, met volle vaart.
Als kind speelde ik op trappen. We sleepten matrassen naar beneden en gleden erop af, of roetsten over de reling bij de trappen van de metro, bij het Zalmhuis. De trap was een klimtoestel, een speelveld. Ik kon me er uren mee vermaken.
In Medellín liep ik een keer een tentoonstelling binnen, recht tegenover de trappen in de comunas van de stad. De wijken liggen tegen steile hellingen en daar is de trap geen luxe, maar noodzaak, een levensader. Tijdens die tentoonstelling realiseerde ik me dat ik al mijn hele leven iets voel voor trappen. Dat ik er ooit iets mee wil doen.
Eentje ontwerpen. Eentje bouwen.
Misschien zelfs eentje waar ik zelf nog niet weet waar hij naartoe leidt.
Ik was net achttien en ik mocht hem opzoeken van mijn moeder. Ik belde hem, een hoge, oude en doorleefde stem aan de andere kant van de lijn nodigde me enthousiast uit voor een lunch bij hem thuis. Hij zou koken.
Ik was brak toen ik de metro pakte naar Zalmplaat en had spijt van de wilde nacht die eraan vooraf was gegaan. Toen ik aankwam op metrostation Zalmplaat, stond hij me op te wachten. Hij was een halve kop kleiner dan ik, niet al te groot, maar een bonk met spieren en geen rimpel op zijn gezicht. Hetzelfde spierwitte gebit als mijn moeder lachte me breed toe. Ik kreeg een lange knuffel en het voelde op geen enkele manier alsof dit de eerste keer was dat we elkaar zagen.
We liepen naar zijn flat. Daar had hij gekookt voor een heel weeshuis en ik at mijn brakheid weg. Ik merkte dat er niet veel ruimte was voor vragen. Hij vertelde vooral. Niks chronologisch, en ik had de grootste moeite om zijn verhalen in de tijd te plaatsen. Er zat veel emotie in wat hij vertelde en het was duidelijk dat ik tegenover een man zat die had geworsteld met het leven.
Een paar maanden geleden liep ik door de boekenwinkel. Orroppa. De kaft sprak me aan, de tekst op de achterkant ook. Ik kocht het en dook in een verhaal dat het verhaal van mijn opa had kunnen zijn. De door de staat vastgezette communistische studenten in het boek waren tijds- en misschien wel lotgenoten van mijn opa.
Ik ben na die eerste keer vaker bij hem langs geweest. De laatste keer dat ik ging vroeg ik of ik hem mocht interviewen.
“Als het lente is,” antwoordde hij.
En ik heb tot op de dag van vandaag niets meer van hem gehoord.
Vandaag ben ik naar de documentaire Videothek Marco (Gys La Rivièra 2025) geweest in Kino 3. Eén en al nostalgie. Ik heb de videotheek eigenlijk niet eens heel lang meegemaakt, maar ik heb nog levendige herinneringen aan de videotheek op de Hesseplaats in Ommoord. Daar ging ik eens per week, meestal op vrijdag, met m’n moeder naartoe om dvd’s voor het weekend uit te zoeken. Echt cultureel erfgoed... En vooral zo mooi hoe dingen toen nog tijd en moeite kostten. Zoals iemand in de docu zegt: als je door weer en wind naar de videotheek was gegaan, zette je die film thuis echt niet na vijf minuten uit. Iets waar ik nu soms wel last van heb. Dan voel ik me schuldig tegenover de makers, omdat ik diep van binnen weet dat ik de film niet echt een kans geef. Misschien is dat ook waarom ik zo van naar de bioscoop gaan houd – daar loop je niet zomaar weg of schakel je over naar iets anders.
In de docu ging het ook over het sociale aspect van de videotheek, wat me deed denken aan iets waar ik al vaker over heb nagedacht. Doordat we tegenwoordig zoveel online bestellen en niet meer even naar die ene speciaalzaak gaan, verdwijnen de unieke plekken. Vanuit onze veilige huisjes klikken we wat we nodig hebben bij elkaar, en het ligt de volgende dag al voor de deur.
We verleren het sociale van winkelen. En als we dan eens de deur uitgaan om te ‘shoppen’, houden we meestal onze noise-cancelling koptelefoon op, komen we met een knikje de winkel binnen en racen we weer door (ik ben er zelf ook schuldig aan).
Doodzonde. We worden opgeslokt door de monocultuur van het internet en kopen allemaal hetzelfde. Zonder de verhalen van de verkopers, zonder de sfeer van een winkel, zonder de geur van het moment. De spullen in ons huis dragen steeds vaker hetzelfde verhaal: je zag ze op TikTok, zocht ze op via Google, en de volgende dag werden ze bezorgd. Terwijl je vroeger nog echt op zoek moest naar de pareltjes voor in je huis – een avontuur dat we aan het verleren zijn. Al vind ik Marktplaats daarop wel een mooie uitzondering.
Oké, ik ben een nostalg, dat geef ik toe. Maar ik weet ook dat cultuur altijd in beweging is, en dat ik over tien jaar met dezelfde weemoed zal terugkijken op dit tijdperk. Toch denk ik dat we vandaag niet moeten vergeten hoeveel waarde er schuilt in al die kleine winkels in onze stad – de ondernemers die hun ziel en zaligheid in hun zaak leggen. Ik neem me voor om voortaan wat bewuster zo’n winkel binnen te stappen, m’n koptelefoon af te zetten en misschien gewoon een praatje te maken.
Docu te bekijken via IFFR! Aanradertje
Oké,
Joe joe.
Ik betrapte mezelf erop dat ik heel lang met een bepaald oordeel heb gekeken naar mensen met zo’n mentaliteit. Maar waarom had ik dat oordeel? Zoals bijna alles valt het terug te leiden naar mijn jeugd en opvoeding.
Mijn oma, de moeder van mijn moeder, heeft een uitstekend gevoel voor wat dingen waard zijn en daarom bewaart ze zo goed als alles. Sinds ik mij kan herinneren, staat mijn oma’s huis vol met spullen. Het enige dat het huis verlaat, is de afvalzak met minimale etensresten; de rest van de spullen krijgt zorgvuldig een laatje, kastje of plankje toegewezen en als het object geluk heeft, wordt het omgedoopt tot een geheel nieuw gebruiksvoorwerp met meestal een inventieve functie.
Mijn moeder en tante storen zich wel aan het “hoardergedrag” van mijn oma, of zo ervaar ik dat. Het is familietraditie dat we eens in de paar jaar ons wagen aan het opruimen van haar huis. “Mam, dit kan weg toch?” hoor ik mijn moeder zeggen. Verbaasd luister ik dan naar de redenen die mijn oma kan bedenken om het te bewaren. Het is eveneens traditie om mijn oma te bekritiseren als ze met Sinterklaas de pakjes uitpakt alsof er bladgoud in zit, om zo de pakpapiertjes te bewaren voor volgend gebruik. Het papier wordt zorgvuldig gladgestreken, meegenomen naar haar woning in Den Haag en verdwijnt in het laatje voor pakpapiertjes om jaren later rond 5 december weer zijn functie te vervullen. Zo geschiedde tot mijn grote schaamte dat mijn ex bij haar eerste Sinterklaasviering een pakje van mijn oma kreeg met Zwarte Piet-pakpapier uit 2005, om zo in de voetsporen van mijn moeder en tante te treden met het hebben van traumatische ervaringen omtrent mijn oma’s verzameldrang.
Terugkijkend verbaas ik me over hoe weinig moeite het me heeft gekost om afstand te doen van die spullen. Objecten die jarenlang heilig goed voor mij waren en zorgvuldig werden opgeborgen, waren in mijn ogen van de ene op de andere dag “troep”. Het huis hou je opgeruimd, had ik van mijn moeder geleerd en dus gooi je troep, ook wel dingen die je niet meer nodig hebt, weg. Mijn moeder zette alles op alles om het huis “strak” te houden en wij dienden als kinderen daar in mee te bewegen. Het laatste dat haar zou overkomen was de georganiseerde chaos waar mijn oma in leefde. Ook mijn vader was van mening dat je spullen niet te lang moest bewaren. Pijnlijk genoeg kwam je hier vaak achter als hij in een waas van opruimdrang je zeldzame gameconsole uit de jaren 90 al naar het milieupark had gebracht. “Waarom heb je dat gedaan?” vroeg ik dan, waarop hij zei: “Ik wil die troep niet in huis en je gebruikte het niet.” Ik slikte de brok in mijn keel weg en leerde dat ik niet al te sentimenteel moest zijn als het aankwam op spullen. Ze waren vervangbaar en een potentiële ruis in het dagelijks leven.
Toen ik op kamers ging en het tijd was om een uitzet aan te schaffen, was ik als de dood. Ik zag al die spullen als ballast. Jarenlang zwierf ik als een nomade van huis naar huis zonder het hebben van eigen spullen. Ik gebruikte de spullen van de mensen waarvan ik onderhuurde of mee samenwoonde.
Het vele verhuizen diende jarenlang als excuus om mij voor te doen als minimalistische nomade. Maar nu het is uitgesloten dat ik geen vroege dood zal vinden door mij bij de club van 27 aan te sluiten en de 28 heb bereikt, was het tijd om mijn materialistische hechtingsangst onder ogen te komen.
Voor het eerst in mijn leven heb ik een huis voor mijzelf. Een huis waar ik niet weg hoef zolang ik netjes de huur betaal. Sinds ik er ben ingetrokken, heb ik niks anders gedaan dan spullen verzamelen. Een schuur vol gereedschap, een eigen percolator, een volledige messenset, een bank, bed, tafel, veranda, pannen en zelfs een matcha-setje. Nu ik hier in Zuid-Amerika ben en ik die spullen in hun samenstelling mis, besef ik dat deze objecten mijn thuis vormen en ik voor het eerst in mijn uitwonende geschiedenis verlang naar mijn eigen huis. Ik zal proberen de waardering die men hier voor spullen heeft mee naar huis te nemen om vanuit daar, met de inventiviteit van mijn oma, te kijken hoe ze mijn geluk kunnen dienen.